هجوم بی امان ذرات برف
دلم را گرم می سازد
و مساحت سپید را در حجم سیاهم
به یادگار می نهد
ذره
ذره
پیایی و یکریز می بارد
چقدر دلم هوای خورشید کرده است!
و چه اندازه مشتاق آسمان آبی ام
به هر حال برف هم نوعی گرماست برای خودش که اینچنین گرمم می کند،
لابد!
دلم بی قرار چکاچک باران است
قطره های بی منت
بارش بی امان نور
که حس بودن را به مغزم شارش میکند
و همچنان برف می بارد
و همچنان سپیدیست که هستی ام را فرا گرفته است..