دردهایم 

بیشترین حجم ممکن را پیدا کرده 

که اینچنین سیال 

                    با حرکت قلم تراویده می شود 

جالب است حال و روزمان که می خواستیم انسان باشیم  

حال  

حسرت کسانی را می خوریم که آسوده لمیده اند 

و چون چشم فرو بستگان 

                               به چشم چرانی مشغولند! 

و در این میانه هر از چند گاهی که شکمبارگی شان اجازه داد 

نگاهی از سر تمسخر می کنند 

و چنان زهرخندی تحویل می دهند 

که گویی داوینچی همین الساعه ترسیمش کرده!!! 

نه! 

حسرت نمی خوریم 

ذهن وسوسه مند عافیت طلب خسته مان  گمان می کند 

انسان نبودن 

               آسودگیست!

    افسوس ، ارزانی تمامی لحظاتیست که نمی دانند در کجای جغرافیای هستی ایستاده اند!

    و ضرباهنگ مداوم ثانیه ها

    لحظه ای حتی

    بر سر جای خود

                      نمی نشاندشان!

    آه ! ای لحظه های من

      بی تابی نصیب هر روزه تان باد!

              شمایانی که در گذارتان می نویسم

     و این را رشحه ای از نخوتم می پندارند

    دیگر چه جای اندیشیدن و نگاشتن.....

    واژگانم ارزانی اش باد که جز او ندیدم و ننگاشتم

    که جز او را هرگز

    آنی

    پیش رویم ندیده ام

    آه! ای درنگ های ناب!

    ای رویداد همیشه!

    ای بودن مداوم!

    بیا و غزلواره هایم را ببین

    باش و تماشا کن واژه های تبدارم را

    و مرا در برزخ بی تویی مگذار

    کاش می دانستی که چقدر بی تابم......

     یک فکر، یک سیاهی ، یک شام بی امید 

     یک بازی نهانی و یک صبح  پر نوید 

     یک آسمان ستاره ، یک ابر پر ز غم 

     یک بارش دوباره و یک سرو هم خمید 

     یک شب کنار آینه ، یک روز رو به نور 

     یک پنجره جدایی و یک جامه سپید 

     یک میز ، یک قلم و کتابی که روبروست 

     یک حجم بی صدا که به افسانه اش رسید 

     یک شمع ، یک چراغ و یک راه پر خطر 

     یک مرشد رهایی و تنها یک مرید